Takich funkcjonariuszy polska policja potrzebuje najbardziej
Kilka dni temu w mediach społecznościowych Komendy Miejskiej Policji w Szczecinie pojawił się krótki, ale bardzo wymowny wpis.
Nocny patrol
Podczas nocnego (lub bardzo zimnego porannego) patrolu sierż. szt. Albert Marmurowicz i st. post. Paulina Ignac zauważyli na pasie zieleni mężczyznę. Stał (albo raczej trwał) w miejscu, wyglądał na całkowicie zagubionego i zdezorientowanego. Temperatura oscylowała wyraźnie poniżej zera, wiatr potęgował odczuwalny mróz, a każda kolejna minuta spędzona na takim zimnie mogła realnie zagrażać zdrowiu, a nawet życiu.
Większość z nas w takiej sytuacji przyspieszyłaby kroku, ewentualnie rzuciła „czy wszystko w porządku?”, po czym poszła dalej. Oni się zatrzymali.
Nie musieli. Mogli uznać, że „to nie nasza sprawa”, że „niech się sam ogarnie”, że „na pewno ktoś po niego przyjedzie”. Nie zrobili tego. Zamiast tego:
- nawiązali spokojny kontakt,
- okazali cierpliwość i empatię,
- otoczyli mężczyznę opieką,
- upewnili się, że jest bezpieczny,
- a następnie odwieźli go do domu.
Prosta historia? Tak. Ale właśnie w tej prostocie tkwi jej ogromna siła.
Bo policyjna służba to nie tylko pościgi, zatrzymania uzbrojonych przestępców, interwencje domowe i mandaty. To bardzo często właśnie takie momenty, ciche, nieefektowne, bez fleszy i orderów, w których ktoś po prostu decyduje się zatrzymać i pomóc drugiemu człowiekowi, kiedy ten jest w najgorszej możliwej sytuacji.
W Polsce wciąż pokutuje obraz policjanta jako kogoś odległego, sztywnego, nastawionego głównie na kontrolę i karanie. Tymczasem takie postawy jak Marmurowicza i Ignac pokazują drugą, znacznie ważniejszą, twarz służby. Twarz człowieka, który widzi w obywatelu nie tylko numer PESEL albo potencjalne źródło kłopotów, ale po prostu człowieka, który akurat teraz bardzo potrzebuje pomocy.
Takich policjantów Polska potrzebuje najpilniej.
Nie tych, którzy wypisują najwięcej mandatów. Potrzebujemy tych, którzy w środku zimy zatrzymują radiowóz, wychodzą na mróz i przez kilkanaście minut rozmawiają z przemarzniętym, zdezorientowanym człowiekiem, tak, żeby poczuł się bezpiecznie i godnie.
Bo to właśnie w takich sytuacjach mierzy się prawdziwy poziom zaufania do munduru.
Fot. Policja
Dziękujemy, sierżancie Marmurowicz i st. posterunkowa Ignac. Dziękuję, że zatrzymaliście się tamtego dnia. I oby takich historii było jak najwięcej, bo one naprawdę zmieniają obraz Policji w oczach zwykłych ludzi.
